اینـجآ زنـ ـی بـ ـی صــدآ مـ ـرده
مَــن ایـن روزهآ فـآرِغ از زنآنِگـــی لَــمـ داده امـ روـیِ امنیــت خــآنـه مآدر بُــزُرگ فـآرغ از هــوس هـآـی بیمــآر و فـآرغ از شَهـوَت هآـی از حآل رفتــه شـــآل دستــــ بــآفت مــآدرم رآ روِـی اندآم زنــآنــه امــ میکِشــمــ و خودمــ رو مثــل کــودکــی بــه ایــوآن خــآنــه میــرسآنمـ وزشِ بـآد موهــآـی پـریشــون شــدمـ و میــرقصــونــه و مــن دور از هــر خیــآل پـوچــی تو فکــر اون سیبــ بالآی درختـــمـ کــه چشمـــک میــزنـــه بــه تـمـآمـ خستگـــی
برچسب:
نویسنده: مهراد رضوانی